Συνήθως το βιογραφικό γράφεται σε τρίτο πρόσωπο για να είναι κατ' επίφαση αντικειμενικό. Μη βρίσκοντας όμως κανέναν να με βιογραφήσει, δυστυχώς πρέπει να το γράψω σε πρώτο πρόσωπο και εντελώς υποκειμενικά.

Τις σπουδές γραφιστικής στις σχολές Δοξιάδη ακολούθησε η Ακαδημία Καλών τεχνών στη Ρώμη. Εκεί, εκτός από τις σπουδές ζωγραφικής μαθήτευσα στους δρόμους, τα μουσεία και τη ζωή της αιώνιας πόλης. Ο Κουνέλης ήταν η πρώτη μου συγκλονιστική ανακάλυψη και η συνάντηση με τον Τσαρούχη μου άλλαξε τη ματιά. «Ωραίο καφενείο να πηγαίνεις τακτικά, οι συναναστροφές με τους συμφοιτητές σου θα είναι το κέρδος» ήταν η συμβουλή του και την ακολούθησα.

Αργότερα, με απορρόφησε η διαφήμιση και ξέχασα τα πρώιμα οράματα. Αυτό όμως, που δεν με άφησε ποτέ, ήταν η ανάγκη για έκφραση. Δημιούργησα τις δικές μου εικαστικές ιστορίες σε 5 ατομικές παρου-σιάσεις και έγινα ένα μικρό λήμμα στο Λεξικό Ελλήνων Εικαστικών Δημιουργών.